بزرگراه فن آوری ـ مورخ ۱۵/۱۰/۱۳۸۵ ـ ص ۱۲

مثل همیشه برای خواندن نامه­هایت پشت رایانه می­روی. کلمۀ عبور را وارد می­کنی. صفحه جلوی رویت باز می­شود. در ستون موضوع نامه کلمۀ مهم و محرمانه توجهت را جلب می­کند. نامه را باز می­کنی. یک پیشنهاد تجاری است. مبلغ کلانی کارمزد به تو پیشنهاد شده است. به فکر فرو می­روی. مبلغ کارمزد آنقدر کلان است که زندگیت را زیر و زبر می­کند. فرستندۀ نامه را نمی­شناسی اما وی اظهار می­کند تو را می­شناسد و به تو و اعتبار تو اعتماد دارد. در پوست خودت نمی­گنجی. آنقدر برای خودت اعتبار کسب کرده­ای که اینک پیشنهاد مبلغی کلان کارمزد به تو شده است.

امروزه پدیدۀ نامه­های آفریقائی یا کلاهبرداران اینترنتی برای عدۀ زیادی شناخته شده­اند اما تاریخچۀ این نوع کلاهبرداری به گذشته­های دور بازمی­گردد. قبل از گسترش اینترنت به شکل امروزی ایران بازرگانان قدیمی نیز با این پدیده روبرو بودند. آنان در بسیاری از نمایشگاه­های بین­المللی در داخل و خارج از کشور شرکت می­کردند و محصولات خود را به نمایش می­گذاردند. در بین مشتریان بازرگانان اشخاصی از قارۀ سیاه درخواست اطلاعات تماس می­کردند. بازرگانان ایرانی نیز نشانی بازرگانی خود و اطلاعات محصولات خود را در اختیار مراجعین سیاه­پوست خود می­گذاشتند به این امید که ممکن است یک مشتری بالقوه را به سمت خود جلب کنند.  مدتی پس از پایان نمایشگاه یک نامۀ مکتوب از یکی از کشورهای قارۀ سیاه، اغلب از آفریقای مرکزی و یا نیجریه به دست بازرگانان می­رسید. بر اساس مندرجات نامه مبلغی قابل توجه که متعلق به نویسندۀ نامه بود در یک کشور اروپائی بلوکه شده بود و آن کشور اروپائی روابط مالی خود را با نیجریه و یا آفریقای مرکزی قطع کرده بود. نویسندۀ نامه ادعا می­کرد که با رئیس جمهور مخلوع نیجریه و یا آفریقای مرکزی نسبت درجۀ یک دارد و همسر و یا فرزند رئیس جمهور مخلوع نیجریه است. نویسندۀ نامه اظهار می­داشت که چون به بازرگان ایرانی اعتماد دارد این نامه را به او نوشته است و به بازرگان ایرانی پیشنهاد می­کرد در ازاء انجام یک معاملۀ صوری کارمزد قابل توجهی به بازرگان ایرانی پیشنهاد می­کند. مبلغ بلوکه شده به طور معمول مبلغی بزرگ و قابل توجه در ردیف هشت میلیون دلار بود. کارمزد پیشنهادی نیز 30% کل مبلغ پیشنهاد شده بود. بدین ترتیب هشت میلیون دلار از بانک اروپائی خارج می­شد و پس از کسر مبلغ سی درصد به یک حساب آفریقائی واریز می­شد. در طی نامه از بازرگان ایرانی خواسته می­شد که هیچکس را از محتوای نامه مطلع نسازد. سناریو بی عیب و نقص به نظر می­رسید. مبلغ کلان و قابل توجه بود. سناریوی دیگر این بود که اظهار می­داشتند بازرگان ایرانی مبلغی برای مثال معادل هشت میلیون دلار برنده شده است. لذا برای دریافت پول باید رونوشت گذرنامه و مبلغ 2500 دلار پول برای آنان بفرستد.

این نامه­نگاری یکی از شکل­های پول­شوئی بود. نخستین اشکال این نامه در این بود که این نامه به طور همزمان و فله­ای برای هزاران بازرگان ایرانی ارسال می­شد و از تمام آنان خواسته می­شد که هیچکس را مطلع نسازند ولی در واقع هزاران نفر به طور همزمان از آن اطلاع داشتند. حتی به فرض این که مبلغ 2500 دلار و رونوشت گذرنامه را برای آنها می­فرستادید دیگر مطلقاً از آنها خبری نمی­شد. وسیلۀ ارتباط شما یک نشانی یک شماره تلفن بود. اشکال دیگر ماجرا در این بود که به فرض این که پولی به حساب شما واریز می­شد تازه در معرض خطر قرار می­گرفتید. بعد از دریافت پول روزی برای شما ممکن بود احضارنامه از طرف دادگاه بیاید و اتهام شما فروش مال غیر و یا فروش مال موهوم باشد. پس از مراجعه به دادگاه با یک مبایعه­نامۀ جعلی روبرو می­شدید که مشخصات شما به عنوان فروشنده در آن قید شده بود در حالی که روح شما از وجود چنین مبایعه­نامه­ای خبر نداشت و حال با مبایعه­نامه­ای روبرو شده بود که امضای او زیر آن قرار داشت. یکی از کسانی بود که در جریان این نامه­نگاری­ها قرار گرفته بود اظهار داشت دوست نزدیک وی به همین دلیل از طرف پلیس بین­الملل به زندان افتاده بود.

تازه­های جهان بیمه، شمارۀ 107، اردیبهشت 1386:

پیشگفتار

فن­آوری اطلاعات بخش مهمی از فعالیت­های هر مؤسسۀ بازرگانی است.سرعت پیشرفت در فن­آوری اطلاعات بسیار سریع است. دانش در این بخش به سرعت قدیمی می­شود. صنعت بیمه به طور اخص به منظور ارائه سطح قابل قبول خدمات از نظر مشتری و بازار متکی به نظا­م­های رایانه است. دانش و درک درست تمام افراد شاغل در این صنعت که از فن­آوری اطلاعات استفاده می­کنند از موضوعات گستردۀ فنی و بازرگانی است.

مقدمه

انجمن رایانۀ انگلیس، یک انجمن صنعتی برای فن­آوران حرفه­ای اطلاعات محسوب می­شود و یک نهاد رسمی مهندسی برای فن­آوران اطلاعات است.

دورۀ فن­آوری اطلاعات برای بیمه­گران حرفه­ای تنها مدرک تخصصی است که به طور اخص برای پوشش دادن موضوعات و مسؤولیت­های مربوط به فن­آوری اطلاعات در صنعت بیمه طراحی شده است. این دوره به طور مشترک توسط مؤسسۀ چارتر بیمۀ لندن و انجمن رایانۀ انگلستان برنامه­ریزی شده است و دال بر درکی وسیع از اصول و استفاده از فن­آوری اطلاعات در بیمه و مستقل از هر زیربنای سخت­افزاری و نرم­افزاری است.

این دوره برای چه کسانی طراحی شده است؟

این دوره مزایای مهمی برای تمام کسانی دارد که نیاز دارند از کاربردهای بالقوۀ فن­آوری اطلاعات در صنعت بیمه آگاه باشند. به طور اخص فرض بر این است که متقاضی شرکت در این دوره هیچ تخصص رسمی در فن­آوری اطلاعات ندارد و :

_ یک کاربر فن­آوری اطلاعات است که به دنبال بسط و توسعۀ دانش و درک خود است.

_ مسؤولیت مدیریتی برای فن­آوری اطلاعات دارد که شامل خرید قطعات نیز می­شود.

_ خدمات فن­آوری اطلاعات به همکاران خود ارائه می­دهد.

_ به طور افزاینده­ای با فن­آوری اطلاعات در طی کار روزمرۀ خود سر و کار دارد.

خبر بسیار کوتاه ولی پرمعنا بود. به بیل گیتس مدرک لیسانس افتخاری اعطاء شد. یعنی بیل گیتس حتی یک ثانیه هم صرف درس خواندن نکرد. محصول بیل گیتس دیپلمه در  خانه­های ما وجود دارد. آن هم در ایران که همه عاشق سینه چاک درس خواندن هستیم . جالب اینجاست که پس از فارغ­التحصیلی (ببخشید باید می­نوشتم دانش­آموختگی) هیچ کاری جز استخدام شدن و عضویت در هیأت علمی از ما بر نمی­آید. به راستی فرق ما با بیل گیتس در چیست؟ ما در اینجا کلی دانش­آموخته در سطح دکترا داریم. هر کدام برای خود صاحل جلال و جبروت هستند.

این همه دانشگاه داریم. این همه جویای علم داریم. این همه دانش­آموخته داریم. اما حیف که این همه لشکر دانش­آموخته و دکتر  با بیل گیتس فاصلۀ زیادی دارند. آقایان دکتر، آقایان مهندس، یک گام به پیش آئید تا از خود به درآئید. شما سرمایۀ این سرزمین هستید و سرمایۀ این سرزمین را در دانشگاه­ها مصرف کردید. اما به راستی چرا ما باید در زمرۀ کشورهای در حال توسعه تلقی شویم.

اگر یک لیسانسه طرحی علمی به شما بدهد فریادتان به آسمان می­رود که او صلاحیت علمی ندارد. شما چطور؟ با این همه صلاحیت علمی از محصول بیل گیتس دیپلمه استفاده می­کند. پس زنده باد بیل گیتس!