در این روزها بسیار به زندگی گذشتۀ خود مینگرم و آنچه بیش از همه تکانم میدهد این است که آن چیزهائی را که به نظرم مهمترین هدف زندگیام بودهاند، اکنون به دست نیاوردهام. با خود به نجوا میگویم که امیدوار باشم تا روزی آرزوهایم برآورده شوند، اما آنچه در پیش رو به نظر میرسد چیزی جز انتظار بیپایان به نظر نمیرسد. دست به قلم میبرم تا پس از مدتها بنویسم. مینویسم. خط میزنم و دوباره مینویسم. انبوه افکار به درون سرم هجوم میآورند و من آنها را در قفسههای ذهنم بایگانی میکنم. صبح شده است و روزی دیگر آغاز شده است اما گویا چرخ گردون مسیر همیشگی خود را میپیماید.
+
نوشته شده در پنجشنبه
1388/08/14ساعت 7:26 توسط بهمن کبیری پرویزی
|
